Unia Europejska: Teraźniejszość i przyszłość WPR

Miejsce na reklamę

Tu jest miejsce na twoją reklamę.
Print Friendly, PDF & Email

Debaty i uzgodnienia

Zakłada się, że dyskusja nad tymi zagadnieniami zakończy się w maju 2018 r. i uwzględni inne unijne polityki (handlową, środowiskową, klimatyczną, energetyczną, rozwojową i konkurencji). W wyniku dyskusji i uzgodnień powinien powstać zmodyfikowany model realizacji przyszłej WPR. Jej dotychczas nakazowy charakter – sięgający aż do poziomu gospodarstwa – rygorystyczne kontrole i uzgodnienia audytów mają być zastąpione innymi metodami. WPR ma określić podstawowe parametry polityki, natomiast odpowiedzialność powinna spoczywać w większym stopniu na państwach członkowskich realizujących ustalone cele. Umożliwiłoby to lepsze wykorzystanie lokalnych warunków i zaspokajanie potrzeb.

Nie można zapominać, że Unia ma także inne, „konkurencyjne” dla WPR i polityki spójności programy oraz zadania, np. wzmocnienie obronności, polityki klimatycznej i środowiskowej, modernizacji gospodarki i postępu naukowo-technicznego, rozwiązywania problemów społecznych… Skąd brać na to pieniądze?

O dylematach budżetu unijnego mówił na konferencji IERiGŻ dr Czesław Siekierski – przewodniczący Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi Parlamentu Europejskiego. Jego zdaniem rolnictwo unijne znajduje się w okresie dobrej koniunktury, ale ma także wiele problemów, które muszą być rozwiązywane w najbliższej przyszłości. Dotyczy to m. in. zmian strukturalnych np. zróżnicowania ekonomicznego dużych i małych gospodarstw, dysproporcji rozwojowych między północą i południem Europy, ujednolicenia dopłat bezpośrednich.

Są to wyzwania, które wymagają zmian w unijnej polityce rolnej. Sposób realizacji tych postulatów nie może jednak przybierać formy instrukcji. Znalezienie odpowiedniej ścieżki postępowania wymaga więc dyskusji, aby to co zostanie postanowione było lepsze niż dotychczasowe praktyka. Niektóre propozycje są trudne do rozwiązania, np. uciążliwość pracy w rolnictwie ma negatywny wpływ na społeczną rangę tego zawodu. Podobnie, zasady interwencji na rynkach rolno-żywnościowych nie sprzyjają stabilności ekonomicznej tego sektora.

Do spraw trudnych, o nieznanym dziś rozwiązaniu, należy także relacja między WPR a polityką spójności. Polska jest obecnie największym w UE beneficjentem funduszy polityki spójności, ale nie wiadomo co będzie w przyszłej perspektywie finansowej. Nie znamy również odpowiedzi na pytanie jak zapełnić lukę finansową po wystąpieniu z Unii Wielkiej Brytanii. Negocjacje w tej sprawie będą trudne, tym bardziej, że wysuwane są propozycje. aby sfinansowały to budżety krajów unijnych.

Jedno wiemy na pewno. Jak twierdzi Czesław Siekierski, wspólna polityka rolna UE będzie kontynuowana. Będzie istniał, jak dotychczas, jej I filar (wspiera rolników w formie płatności bezpośrednich i środków rynkowych uzależnionych od przestrzegania podstawowych zasad i celów środowiskowych) i II filar (wieloletnie i elastyczne narzędzie inwestowania dostosowane do warunków lokalnych każdego państwa członkowskiego, służące zwłaszcza wspieraniu projektów długoterminowych) oraz, zakłada się, utrzymany będzie obecny poziom finansowania. Dużą sztuką negocjacyjną dla każdego kraju UE, w tym także Polski, będzie zajęcie dobrego miejsca przy podziale unijnego tortu.

Polub nas i obserwuj

Tu też jest miejsce na twoją reklamę

Porozum się z redakcją!