Wspólna polityka rolna UE – Debata o przyszłości

Miejsce na reklamę

Tu jest miejsce na twoją reklamę.
Print Friendly, PDF & Email

Natomiast instytucje integracji interpretowane są jako „nowe” podejście w systemie myślenia i teorii, interdyscyplinarne, uwzględniające przesłanki makroekonomiczne i zapewniające zrównoważony środowiskowo i społecznie rozwój, a w rezultacie wielofunkcyjność wsi i rolnictwa wytwarzającego także dobra publiczne. Dodajmy, że w tej teoretycznej koncepcji zawarta jest także w znacznym stopniu (a także w praktyce) polityka wsparcia i interwencji rynkowej UE realizowana przez WPR.

Trzeba zadać pytanie, co z tak przedstawionych teoretycznych zasad wynika dla praktycznie realizowanej polityki gospodarczej, a przede wszystkim dla potrzebnej w przyszłości strategii? Przedstawione dwie koncepcje rozwoju rolnictwa pokazują najważniejsze cechy różnicujące praktyczne stosowanie podstawowych zasad ekonomii tj. alokacji oraz podziału. Ma to bezpośredni wpływ na wybór polityki rolnej, jej celów, metod, tworzonych instytucji, roli rynku, nakładów, sposobów realizacji i udziału w niej środków publicznych.

Wybór strategii dla rolnictwa i gospodarki żywnościowej jest trudny nie tylko ze względu na różnice koncepcji i teorii, ale także z uwagi na dużą zmienność i niepewność sytuacji w skali globalnej i w poszczególnych krajach. Interesującą przesłanką wyboru może być prognoza zmian w gospodarce globalnej. W roku 2040 największy udział w światowym PKB osiągną Chiny, pozycję lidera straci USA, zmaleje także udział krajów UE.

W sumie czekają nas duże przesunięcia na światowej mapie potęg gospodarczych. Poza tym, co najważniejsze, wzrost gospodarczy będzie uzależniony od nieznanych rezultatów wprowadzania nowych technologii, od nieprzewidywalnych dzisiaj wydarzeń politycznych. Istotne jest pytanie, czy na wyborach ekonomicznych nie zaciąży także ideologia? Czy pogłębi się, czy zmniejszy tradycyjny podział i zróżnicowanie regionów świata. Ponadto, jak będzie rozwijać się gospodarka żywnościowa pod presją potrzeb, możliwości technologicznych i kryteriów podziału efektów ekonomicznych i dóbr. Być może to wszystko, jak dyskutowano na konferencji, będzie podstawą (chociaż bardzo niepewną) do opracowywania strategii narodowych i dla ugrupowań gospodarczych, takich jak np. Unia Europejska. Wybór tych strategii będzie uzależniony od kryteriów technicznych, ekonomicznych, społecznych oraz lokalnych, krajowych i sytuacji globalnej.

Chociaż trudno to sobie wyobrazić, ale można, a nawet trzeba, sformułować pewien zbiór zasad tej polityki i strategii. A. Kowalski i W. Rembisz uważają, że w perspektywie 10 – 15 lat rolnictwo w krajach UE będzie funkcjonować na wolnym rynku w warunkach konkurencji na podobnych zasadach jak inne działy gospodarki. Polityka rolna musi mieć jasno określone cele i koncentrować się głównie na problemach ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Powinno być wyeliminowane wsparcie cen i wszelkie subsydia do produkcji i konsumpcji, a także powinny zostać obniżone cła według zasad istniejących w innych działach gospodarki. Jak z tego wynika możemy spodziewać się w przyszłości głębokich przewartościowań unijnej polityki rolnej.

Polub nas i obserwuj

Tu też jest miejsce na twoją reklamę

Porozum się z redakcją!